COACH NODIG?
Regio: Amersfoort – Apeldoorn,
Nijkerk, Harderwijk – Barneveld
Ga naar de inhoud Regio: Amersfoort – Apeldoorn,
Nijkerk, Harderwijk – Barneveld
Dit persoonlijk verhaal van coach Ton Jacobs gaat over mijn weg in persoonlijke groei, leiderschap en relaties. Over hoe ervaringen in werk en leven mij hebben gevormd, en waarom ik vandaag mensen begeleid die vastlopen in zichzelf, hun werk of hun verbinding met anderen. Niet als succesverhaal, maar als een eerlijk en doorleefd verhaal over leren, vallen en opnieuw kiezen voor wat wezenlijk is.
In dit persoonlijke verhaal lees je hoe mijn ervaringen als coach en begeleider de basis vormen van mijn werk vandaag.
Het grootste deel van mijn leven heb ik geleid vanuit een wond die ik lang niet kon zien. Als kind, als baby al, kreeg ik een minder veilige bedding van mijn moeder dan ik nodig had. Ik ervoer dat ze emotioneel, met haar oorlogstrauma, veel te veel aanwezig was, ik was haar alles. Alsof ik haar bezit was. Het was haar manier van uitdrukken dat ze van me hield. Alles voor ‘die jongen’.
Maar daarmee kon ik mijn eigen verlangens onvoldoende zien, was ze afwezig als ik haar ècht nodig had en had ik te weinig ontwikkelingsruimte.
Het gevoel niet over mezelf te kunnen beschikken en dat liefde ook zomaar kan verdwijnen, werd een onhoorbare grondtoon in mijn bestaan.
Als kind kon ik niet onderscheiden dat ik eenzaam was, mijn vader, moeder en later mijn zusje waren immers fysiek aanwezig. Bij afwezigheid van mijn moeder ontstond er een onbewuste en ongrijpbare leegte, vooral in spannende situaties, die zich al heel jong vertaalde als verlatingsangst. Later, in relaties, was ik me onbewust van voortdurende daaruit ontstane vormen van onzekerheid: blijf je als mijn partner? Ik deug vast niet. Zie je me wel? Ik doe het niet goed, hoe kan dat nou, ik doe toch m’n uiterste best? Ben ik genoeg? Ik doe alles voor je en ben toch niet goed genoeg. Laat maar, ik doe het wel alleen…
Verbinding hield ik onbewust vast uit angst, uit hunkering, niet uit vertrouwen. En telkens opnieuw vond ik een vrouw waar ik -heel onbewust- het tekort aan liefde en veiligheid dacht weg te kunnen halen.
Dat patroon heeft lang mijn leven bepaald.
Het kantelpunt kwam toen ik het contact met mijn kinderen verloor. Dat verlies was zo rauw en zo diep dat het alles in mij openbrak.
De onmogelijkheid contact met mijn jongste zoon te hebben, startte een zoektocht.
Er klopte iets niet, er was iets met mij maar ik had geen idee wat. Ik zocht naar iets onbekends, maar hoe vind je zoiets
Ik zoek niet, ik vind. Zoeken, dat is uitgaan van het oude in een willen vinden van het bekende in het nieuwe. Vinden, dat is het volledig nieuwe, ook in de beweging. Alle wegen zijn open, en wat gevonden wordt is onbekend. Het is een waagstuk, een heilig avontuur.
Het zoeken naar een speld in een hooiberg is makkelijker, je weet dan waar je naar zoekt.
Niet door één inzicht, maar door talloze kleine stapjes, begon een proces van langzaam ontwaken.
Door stilte, door therapie, door trainingen en door elke keer weer te doorvoelen wat ik eigenlijk zo lang had genegeerd. Door eerlijk te kijken naar mijn eigen geschiedenis
Het confronteerde me met de waarheid dat ik niet alleen bang was om verlaten te worden en daarin alleen te zijn – ik had mezelf al die jaren eigenlijk niet echt vastgehouden, ik had niet geleerd hoe dat moest.
Een Amsterdams, zijn eigen grenzen overschrijdend en overschreeuwend lefgozertje, die al die tijd bang is geweest.
Langzaam begon ik hem, m’n innerlijk natuurlijke kind, wèl vast te houden. Niet om hem weg te werken of te verbeteren, maar om bij hem te blijven en tevoorschijn te komen. Met hulp leerde ik hem voelen dat hij het niet alleen hoefde te doen.
Later merkte ik dat onder die angst een veel diepere drijfveer lag: een verlangen naar echte verbinding, naar aanwezigheid, naar liefde die niet gebaseerd is op angst, maar Liefde en liefhebben gebouwd op een keuze, op de wilsdaad van een groot hart.
Als we als jong kind verwond zijn geraakt, zijn de kiemen van lijden die we toen hebben opgelopen nog steeds in ons aanwezig. De manier waarop we in het huidige moment met het leven omgaan, is deels gebaseerd op deze kiemen van lijden. Zaden uit het verleden manifesteren zich elke dag in onze geest, maar omdat we ze niet in het licht van mindfulness hebben gebaad, zijn we ons er niet van bewust. Alleen al deze herkenning zal ervoor zorgen dat ze een deel van hun macht over ons verliezen
Wat Thich Nhat Hanh schrijft over de kiemzaden van lijden herken ik. Deze kiemzaden, deze ‘tekens van weleer’ hebben aanwezigheid, ‘presence’, of, zo je wil, licht nodig om te voorkomen dat ze je leven onnodig nadelig en zonder dat je het weet blijven beinvloeden.
Die kiemzaden zijn niet alleen zozeer grote gebeurtenissen, maar juist de vele kleine onzichtbare speldeprikjes waardoor we onszelf ongemerkt hebben verlaten.
En precies dat is gebeurd.
Door ze te leren zien, door ze te erkennen, begonnen ze langzaam hun grip te verliezen op mijn gedrag.
Gedurende dat proces werd ik me ook bewust van iets anders. Ik besloot bewust om niet meer uit contact te gaan. Als tegenhanger van m’n “zie je wel, ze begrijpen me toch niet, ik doe het wel alleen”.
Weer later voelde ik dat het een grotere kracht – een soort innerlijke roep was die niet voortkomt uit het compenseren van een tekort, maar uit een diepe bron van heel en eenwording als door het Groot Mysterie, gestuurd. Waar ik door wordt geroepen.
Ik heb een groot hart en ben liefde als doorleefde kwaliteit.
Daaruit volgt voor mij iets wezenlijks: in liefde blijf ik
Ik ga niet meer uit contact. Niet met mezelf. Niet met een ander. Wat er ook gebeurt. Dat betekent niet dat ik perfect ben, nooit zal struikelen of me niet zal vergissen. Het betekent dat ik niet langer wegloop dat ik niet vlucht als het spannend wordt.
Dat ik liefdevol aanwezig blijf, ook in ongemak en kwetsbaarheid.
Liefde is de wil om het Zelf te vergroten om de kern van ons wezen, het geheel van geest lichaam en ziel, te voeden - van onszelf of van een ander
Vandaag ben ik een man die zijn verleden meeneemt als deel van zijn verhaal.
Ik mis het contact met mijn kinderen. Inmiddels ben ik de vader zoals ik destijds wilde zijn, daarin belemmerd werd en daarom mijn gezin verliet.
Dat spijt me, ik kon mijn pad niet anders lopen dan zoals het is gegaan.
Datzelfde pad heeft me bij mezelf gebracht, een ware zegen. Èn ik heb veel kennis over vroegkinderlijk trauma, hechtingsproblematiek en Complexe PTSS opgedaan.
Jakob van Wielink schrijft in zijn boek ”De 5 wetten van transitie. Leiderschap met invloed, impact en resultaat.” krachtig en to-the-point over roeping.
‘Roeping als combinatie van wie je bent en wat je hebt te doen, gaat over wie je mag zijn en worden, en hoe wat je doet je ook vormt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat je roeping gaat over de bedoeling van waarom je hier bent zoals je bent. Je roeping komt echter ook met een prijs. Het werkt als een opdracht aan jezelf. Eentje die je niet vrijblijvend aan kunt gaan. Het gaat namelijk om je authenticiteit, oftewel om je geloofwaardigheid op identiteitsniveau. Voor anderen, maar vooral voor jezelf. Elke keuze die je tegenkomt, confronteert je met de vraag of deze bijdraagt aan wie je bent en wie je wilt zijn.’
Wat ik te doen heb, waardoor ik geroepen word, wat mijn roeping is, is naast je blijven staan in wat er moeilijk is en samen met jou naar een uitweg zoeken, je te leren dat ongeacht je gedragingen ook in jou een bron aanwezig is om een goed leven te leiden en die bron constructief voor jezelf, voor je nakomelingen en voor anderen te gebruiken.
Soms loop ik ’s nachts naar het Victorieplein,
Als kind heb ik daar namelijk gewoond.
Aan vaders hand zijn zoon te zijn,
Op moeders schoot te zijn beloond.Om niet. Om niet is het, dat ik hier ga,
De vrieskou in mijn jas laat dringen,
Alsof de tijd zich ooit zou laten dwingen,
Terwijl ik roerloos in de deurpost staOm thuis te komen. En zo simpel is de gang
Om tot dit moeilijk inzicht te geraken:
Dat ik geen kind meer ben; dat ik verlangNaar iemand die nooit kon bestaan:
Een jongetje dat alles goed zou maken
De tijd die stilstond en hem liet begaan.
Wellicht herken je één of meer van onderstaande situaties, hoewel dit geen uitputtende opsomming is
Ton Jacobs is trainer, therapeutisch coach en begeleider van mensen, teams en leiders.
Zijn werk is geworteld in aanwezigheid, systemisch werk, TA, lichaamsgericht werken en de doorleefde keuze:
“in liefde blijf ik.”
BannerText_Seraphinite Accelerator